παλιές αγάπες

κοιτώ πολλές φορές τα περασμένα για να δώ πράξεις και σκέψεις που στιγματίσαν ή χάραξαν πορεία και επιρέασαν τον χαρακτήρα μου...
ταυτόχρονα κρίνω το πώς και το γιατί και αν τώρα θα έκανα την ίδια επιλογή.....

βλέπω σημεία και σχέσεις με ανθρώπους, που τότε θαρρούσα ήταν για μένα ο κόσμος όλος και όχι μόνο.....η απώλεια και μόνο θα ήταν το τέλος του κόσμου......

τα χρόνια περνάνε και κάθομαι τώρα, γελώ στη σκέψη των κόσμων που έχασα και σκέφτομαι πως η μεγαλύτερη απάτη είναι η ίδια η σκέψη και το μυαλό μας που εφήμερα κρίνει στιγμές της ζωής μας...

η αρχή

κάθε ημέρα την ίδια ώρα, με τον ίδιο τρόπο, στο ίδιο σημείο
φτάνει και λήγει ο χρόνος που δίνω και σπαταλάω για να
κάνω πράγματα που με αφήνουν να ζήσω

νιώθω να χάνω το βάρος της μέρας και πλέον έχω πίσω
τον εαυτό μου, τα όνειρα και την διάθεσή μου...

στις τέσσερεις ώρες που απομένουν, αρχίζει η μέρα
που είναι δική μου....
ανοίγω τα μάτια και ανασένω και αυτός ο αέρας είναι αλλιώς..!!!
ανοίγω τα μάτια και πλέον βλέπω με βλέμμα καθάριο τον κόσμο τριγύρο
που πρίν από λίγο ήταν για μένα αβάστακτο βάρος

δεν ξέρω αν μπορεί ο άνθρωπος να αντέξει τόσο εξαντλιτικούς ρυθμούς και ευθύνες ή αν μπορεί εύκολα από όλα αυτά να απομακρινθεί..
το σίγουρο είναι πως η ζωή ..μέσα από τα χέρια χάνετε...